Koza burska

Wygląd jak go rozpoznać

Krótka, błyszcząca sierść

Koza burska ma krótką, błyszczącą sierść, która przylega do ciała. Wzorzec rasy wymaga białego ciała z czerwonobrązową głową, często z białą łatą na czole, a skóra powinna być pigmentowana. Uszy są szerokie, obwisłe i gładkie, a rogi ciemne, zakrzywione do tyłu, okrągłe i pełne.1

Osobowość jakie są

Kozy burskie są na ogół spokojne, łagodne i łatwe w obsłudze, co czyni je popularnymi wśród małych hodowców i hobbystów. Są to zwierzęta społeczne, które najlepiej czują się w stadzie. Jednak dorosłe samce mogą stawać się terytorialne i bardziej agresywne w okresie rozrodczym, dlatego wymagają ostrożnego zarządzania i bezpiecznego pomieszczenia.3

Codzienna aktywność jak wygląda zajęty dzień

Kozy burskie są zwierzętami żerującymi na krzewach, a nie trawiastymi, i potrzebują przestrzeni do wędrówek i żerowania. Są wydajnymi piechurami i potrafią poruszać się po górzystych terenach i gęstych zaroślach. Korzystają z wypasu rotacyjnego lub dostępu do dobrej jakości pastwiska, a także mogą być wykorzystywane do zarządzania roślinnością na terenach porośniętych ciernistymi krzewami.13

Pielęgnacja i opieka części praktyczne

Rutynowa opieka obejmuje regularne odrobaczanie i monitorowanie pasożytów, szczepienia oraz przycinanie kopyt. Potrzebują suchego, dobrze wentylowanego schronienia z ochroną przed ekstremalnymi warunkami pogodowymi, a bezpieczne ogrodzenie jest szczególnie ważne w przypadku samców. Ich krótka sierść wymaga minimalnej pielęgnacji.3

Dom gdzie są najszczęśliwsze

Kozy burskie potrzebują suchego, dobrze wentylowanego schronienia, które chroni je przed ekstremalnymi warunkami pogodowymi. Bezpieczne ogrodzenie jest niezbędne, zwłaszcza dla samców. Są przystosowane do szerokiego zakresu klimatów i mogą dobrze prosperować w suchych, półpustynnych warunkach, w których inne zwierzęta hodowlane mają trudności. Nie wymagają dużych obszarów ziemi, ale korzystają z dobrej jakości paszy i wypasu rotacyjnego.34

Podstawy żywienia co idzie do miski

Kozy burskie są zwierzętami żerującymi na krzewach i dobrze rosną na wysokiej jakości paszy, takiej jak pastwisko i siano. Potrzebują również dodatkowego ziarna dla wzrostu i rozrodu, a także suplementacji mineralnej. Mogą paść się na ciernistych drzewach, krzewach i zaroślach, a także są w stanie wykorzystywać niskiej jakości nieużytki.31

Towarzystwo kogo lubią wokół siebie

Kozy burskie są zwierzętami społecznymi, które najlepiej czują się w stadzie. Nie powinny być trzymane samotnie. Dorosłe samce mogą stawać się terytorialne w okresie rozrodczym i mogą wymagać oddzielenia od innych kóz dla bezpieczeństwa. Samice są na ogół łatwiejsze w obsłudze i mają bardziej stabilny temperament.3

Historia gdzie to wszystko się zaczęło

Koza burska została wyhodowana w Prowincji Przylądkowej Wschodniej w Republice Południowej Afryki od około 1920 roku. Europejscy osadnicy w XVII wieku znaleźli kozy hodowane przez lud Khoikhoi, a później farmerzy burscy skrzyżowali je z rasą Bantu, prawdopodobnie z pewnym wpływem kóz angorskich, europejskich lub indyjskich. Nazwa 'Boer' to holenderskie słowo oznaczające rolnika i została użyta w celu odróżnienia tych krótkowłosych kóz od kóz angorskich importowanych w XIX wieku. Selektywna hodowla pod kątem cech mięsnych, zdolności żerowania i charakterystycznego białego ciała z czerwonobrązową głową rozpoczęła się na dobre w latach 20. XX wieku. Towarzystwo hodowców rasy powstało w 1959 roku, a rasa została następnie wyeksportowana na cały świat i wykorzystana do ulepszania innych ras kóz mięsnych.12

Uznana przez części oficjalne

SA Boer Goat Breeders' Association

Towarzystwo hodowlane założone w 1959 roku w Somerset East, RPA1