Koń Kiso

Wygląd jak go rozpoznać

ciało

Kiso to koń średniej wielkości z długim ciałem i krótkimi, mocnymi nogami. Ma dużą, ciężką głowę z szerokim czołem, krótką, grubą szyję oraz gęstą grzywę i ogon. Jego kopyta są wyjątkowo twarde i dobrze uformowane, często nie wymagają podkuwania.32

Osobowość jakie są

Koń Kiso znany jest ze swojego łagodnego, spokojnego i wiernego charakteru. Jest łatwy w obsłudze i ma łagodne usposobienie, co czyni go odpowiednim dla jeźdźców w każdym wieku, w tym dla dzieci już od drugiego roku życia. Silnie przywiązuje się do swojego właściciela i uważany jest za doskonałego konia do hipoterapii.23

Codzienna aktywność jak wygląda zajęty dzień

Konie Kiso potrzebują regularnego ruchu, takiego jak jazda wierzchem, lekka praca w zaprzęgu lub spacery na prowadzeniu. Są zwinne i pewne na nogach na górskich szlakach, więc urozmaicony teren jest korzystny. Niezbędny jest padok lub pastwisko z przestrzenią do swobodnego poruszania się.23

Pielęgnacja i opieka części praktyczne

Stosuje się standardową opiekę nad koniem: regularne czyszczenie, aby utrzymać sierść i grzywę w czystości, pielęgnacja kopyt (choć ich kopyta są naturalnie twarde), kontrole stomatologiczne i rutynowa opieka weterynaryjna. Ich gęsta grzywa i ogon mogą wymagać dodatkowego rozczesywania.2

Dom gdzie są najszczęśliwsze

Konie Kiso są bardzo przystosowawcze i mogą żyć w różnych klimatach, w tym w zimnych regionach górskich. Potrzebują schronienia przed ekstremalnymi warunkami pogodowymi, dostępu do czystej wody i bezpiecznego ogrodzenia. W Japonii są trzymane w parkach i na ranczach z pastwiskami i stajniami.32

Podstawy żywienia co idzie do miski

Konie Kiso dobrze sobie radzą na prostej diecie składającej się z trawy i siana. Historycznie były hodowane na górskich trawach, takich jak miskant olbrzymi, kariyasu i bambus, i nie konkurują z ludźmi o pożywienie. Mogą utrzymać dobrą kondycję na samym pastwisku, ale w zależności od obciążenia pracą mogą potrzebować dodatkowej paszy.52

Towarzystwo kogo lubią wokół siebie

Konie to zwierzęta stadne, a konie Kiso potrzebują towarzystwa innych koni lub zwierząt gospodarskich. Są łagodne i wierne swojemu właścicielowi, tworząc silne więzi. Nie są znane z agresji i nadają się do rodzin. W Japonii nie ma ograniczeń w trzymaniu ich jako zwierząt domowych, ale jako krytycznie zagrożona rasa, posiadanie może być regulowane.21

Historia gdzie to wszystko się zaczęło

Koń Kiso to jedna z ośmiu rodzimych ras koni japońskich i jedyna pochodząca z Honsiu. Jego przodkowie zostali sprowadzeni z kontynentalnej Azji już w VI wieku. Przez ponad tysiąc lat konie Kiso były używane do rolnictwa, transportu i wojny. W epoce Meiji cesarska armia nakazała wykastrować wszystkie ogiery Kiso, aby zrobić miejsce dla wyższych importowanych koni, co niemal doprowadziło do wyginięcia rasy. Rasę uratował jeden ogier, który był trzymany jako święty koń w świątyni Shinto i uniknął kastracji. Jego syn, Dai-san Haruyama, urodzony w 1951 roku, stał się koniem założycielskim współczesnej rasy Kiso. Dziś rasa pozostaje krytycznie zagrożona, w 2011 roku było tylko około 116 czystorasowych osobników, ale trwają działania ochronne.164

Uznana przez części oficjalne

FAO

Wpisany jako krytycznie zagrożony w 2007 roku.1

Ile 1164