Cubaanse ridderanolis

Uiterlijk hoe je er een herkent

schubben

De Cubaanse ridderanolis heeft een robuust, enigszins afgeplat lichaam bedekt met kleine, korrelige schubben. Het heeft een grote, driehoekige kop met een duidelijke benige rand (casque) bovenop, en een lange, zweepachtige staart die langer is dan het lichaam. De ledematen zijn sterk en aangepast om te klimmen, met scherpe klauwen om takken vast te grijpen.12

Persoonlijkheid hoe ze zijn

Cubaanse ridderanolissen zijn territoriaal en kunnen agressief zijn, vooral als ze in het wild zijn gevangen. Ze zullen hun bek openen, hun kop bewegen, hun keelzak uitsteken en hun lichaam opblazen om groter te lijken wanneer ze zich bedreigd voelen. Ze kunnen bijten als ze zich in het nauw gedreven voelen. Echter, in gevangenschap gefokte exemplaren die vanaf jonge leeftijd regelmatig worden gehanteerd, kunnen behoorlijk tam worden en het verdragen om vastgehouden te worden. Over het algemeen zijn ze beter als showdieren dan als huisdieren die graag vaak worden vastgepakt.24

Dagelijkse activiteit hoe druk een dag eruitziet

Dit zijn dagactieve hagedissen die het meest actief zijn overdag. Ze zijn boombewonend en hebben veel verticale ruimte nodig met takken en bladeren om te klimmen. Ze hebben een zonneplek nodig met een temperatuurgradiënt en UVB-verlichting gedurende 11 tot 13,5 uur per dag, afhankelijk van het seizoen. Ze zijn niet bijzonder actief, maar hebben een verblijf nodig dat groot genoeg is om comfortabel te kunnen bewegen.41

Verzorging en onderhoud de praktische dingen

Cubaanse ridderanolissen hebben een groot, hoog verblijf nodig (minimaal 60 cm lang x 60 cm breed x 120 cm hoog voor een enkele volwassene). Gebruik een substraat dat vocht vasthoudt, zoals kokosvezel of cipressenmulch, en besproei dagelijks om de luchtvochtigheid op peil te houden. Ze hebben een zonneplek nodig met een temperatuur van ongeveer 32-35°C en een koeler gebied van ongeveer 24-28°C. UVB-verlichting is essentieel voor de calciumstofwisseling. Maak het verblijf regelmatig schoon en zorg voor een ondiepe waterbak. Ze kunnen ook baat hebben bij een vochtige schuilplaats.4

Home waar ze het gelukkigst zijn

In het wild zijn Cubaanse ridderanolissen strikt boombewonend en leven ze in boomgaarden, palmbossen en bomen langs wegen. In gevangenschap hebben ze een hoog verblijf nodig met veel takken, wijnranken en levende of kunstmatige planten om te klimmen en zich te verstoppen. Het verblijf moet warm en vochtig worden gehouden, met een temperatuurgradiënt en een zonneplek. Ze zijn niet bodembewonend en komen zelden op de grond, behalve om tussen bomen te bewegen.14

Voedingsbasis wat er in de kom gaat

Cubaanse ridderanolissen zijn voornamelijk insecteneters en voeden zich met een verscheidenheid aan levende insecten zoals krekels, kakkerlakken, meelwormen en waswormen. In het wild eten ze ook kleine gewervelde dieren zoals jonge vogels, kleine hagedissen en kikkers. In gevangenschap kunnen ze op maat gemaakte voederinsecten krijgen, die zijn volgepropt en bestrooid met calcium- en vitamine D3-supplementen. Ze kunnen af en toe ook fruit eten, maar dit moet spaarzaam worden aangeboden. Voer volwassenen om de dag, zoveel als ze in één keer kunnen eten.41

Gezelschap wie ze graag in de buurt hebben

Cubaanse ridderanolissen zijn territoriaal en moeten alleen worden gehuisvest. Ze zullen vechten met andere anolissen, en mannetjes zijn bijzonder agressief tegenover elkaar. Het zijn geen sociale dieren en ze hebben geen gezelschap nodig. In het wild zijn ze solitair, behalve tijdens het broedseizoen. In gevangenschap moeten ze alleen worden gehouden om stress en verwondingen te voorkomen.25

Het verhaal waar het allemaal begon

De Cubaanse ridderanolis is inheems in Cuba en werd voor het eerst geïntroduceerd in Florida in 1952, waarschijnlijk via de handel in huisdieren. Sindsdien heeft het wilde populaties gevestigd in Zuid-Florida en is het ook geïntroduceerd op de Kaaimaneilanden, mogelijk via zendingen van sierplanten. Het wordt sinds de vroege jaren 1950 als huisdier gehouden, waarbij de meeste exemplaren in het wild zijn gevangen. Vanwege zijn grote formaat en pittige temperament wordt het niet aanbevolen voor beginners, maar met de juiste zorg kan het een lonend huisdier worden voor ervaren reptielenliefhebbers.15

Erkend door de officiële dingen

Reptile Database

Erkend als een aparte soort binnen het geslacht Anolis, met een karyotype van 2n=36, XY/XX geslachtsbepaling.6

Populariteit Matig; niet zo algemeen als kleinere anolessoorten, maar verkrijgbaar in de dierenhandel, vaak als wildgevangen exemplaren.4