Westelijke Hognoseslang

Uiterlijk hoe je er een herkent

Stevig lichaam met gekielde schubben en een opstaande snuit

Een korte, gedrongen slang met een opvallende opwaartse neusschub die hij als een klein schepje gebruikt. Wildtype dieren zijn grijsbruin of olijfkleurig met rijen donkere vlekken, een lichte kop met donkere banden en een donkere onderkant van de staart.21

Persoonlijkheid hoe ze zijn

Over het algemeen zachtaardig. Als hij zich bedreigd voelt, zet hij een grote show op: hij plat zijn nek als een cobra, sist en maakt nep-uitvallen met gesloten mond, en kan zich uiteindelijk omdraaien en dood doen. Echte verdedigende beten zijn zeer zeldzaam.124

Dagelijkse activiteit hoe druk een dag eruitziet

Actief rond zonsopgang en zonsondergang en een fanatieke graver. Een diep, graafbaar substraat en voldoende bewegingsruimte zijn belangrijk. Wilde slangen rusten in de winter onder de grond.25

Verzorging en onderhoud de praktische dingen

Zorg voor een vochtige schuilplaats rond de vervelling. Korte, rustige handlingsessies zijn het beste, en eigenaren moeten af en toe een dramatische blufvertoning verwachten.64

Home waar ze het gelukkigst zijn

Minimale verblijf voor een volwassen mannetje ongeveer 76 x 33 x 33 cm (20 gallon), voor een volwassen vrouwtje ongeveer 91 x 46 x 41 cm (40 gallon); groter is beter. Zonnezone 32-35 °C, middentemperatuur 24-29 °C, nachten niet onder 16 °C. Luchtvochtigheid 30-50%.56

Voedingsbasis wat er in de kom gaat

In het wild meestal padden, plus kikkers, hagedissen, reptieleneieren en af en toe knaagdieren. In gevangenschap werkt een gevarieerd dieet van hele prooidieren goed, bijvoorbeeld kuikens, kwartels, ingevroren-ontdooide hagedissen of reptielgebaseerde worstjes. Jongen eten elke 4-7 dagen, volwassenen elke 1-2 weken.217

Gezelschap wie ze graag in de buurt hebben

Solitair in het wild, behalve tijdens de voortplanting; het beste per verblijf één houden.25

Het verhaal waar het allemaal begon

Baird en Girard beschreven de westelijke hognose in 1852 op basis van exemplaren verzameld langs de Rio Grande in Texas. Zijn compacte formaat en expressieve gedrag maakten hem tot een favoriet in de herpetocultuur, waar fokkers sindsdien ruim 50 kleurvarianten hebben geproduceerd.31

Erkend door de officiële dingen

The Reptile Database

Geaccepteerde soort Heterodon nasicus Baird & Girard, 1852, met ondersoorten nasicus en gloydi.3

IUCN Red List (as reported by Animal Diversity Web)

Niet Bedreigd.2