Paw indyjski

Wygląd jak go rozpoznać

pióra

Samce są olśniewająco ubarwione, z metalicznie niebieską głową i szyją, wachlarzowatym czubem oraz ogromnym trenem z wydłużonych pokryw nadogonowych ozdobionych opalizującymi plamami ocznymi. Samice są przeważnie brązowe, z białą twarzą i zieloną dolną częścią szyi, i nie mają długiego trenu.1

Osobowość jakie są

Pawie indyjskie są zazwyczaj ostrożne i niezależne, choć ptaki wychowane ręcznie mogą być spokojne w obecności ludzi. Nie są przytulaśne i mogą być terytorialne w sezonie lęgowym. Ich głośne odgłosy, zwłaszcza o świcie i zmierzchu, mogą przeszkadzać sąsiadom.452

Codzienna aktywność jak wygląda zajęty dzień

Potrzebują dużo przestrzeni do chodzenia, grzebania, żerowania i krótkich lotów. Ciasna zagroda powoduje stres i uszkodzenia piór. Nocują na drzewach lub wysokich grzędach.45

Pielęgnacja i opieka części praktyczne

Zapewnij bezpieczne pomieszczenie na zewnątrz z suchym podłożem, solidną ochroną przed drapieżnikami i podwyższonymi grzędami. Swobodne przebywanie zwiększa ryzyko wypadków z pojazdami, psami i chorób. Jaja wykluwają się po 28, 30 dniach inkubacji w temperaturze 99,5, 100,5°F i wilgotności 50, 60%.46

Dom gdzie są najszczęśliwsze

Duża woliera na zewnątrz lub zagroda w stylu fermowym z bezpiecznym ogrodzeniem, suchym podłożem i wysokimi grzędami. Nie nadają się do życia w domu. W niektórych obszarach introdukcji są uważane za uciążliwe ze względu na hałas i bałagan.42

Podstawy żywienia co idzie do miski

Wszystkożerne: nasiona, zboża, owoce, jagody, owady, małe gady i gryzonie. W niewoli jedzą komercyjną karmę dla drobiu uzupełnianą zieleniną i białkiem. Mogą niszczyć uprawy, takie jak orzeszki ziemne i pomidory.17

Towarzystwo kogo lubią wokół siebie

Żyją w małych grupach i najlepiej czują się w parach lub małych stadach. Mogą być terytorialne i gonić mniejsze ptaki. Mieszane stada wymagają starannego zarządzania.4

Historia gdzie to wszystko się zaczęło

Pochodzący z subkontynentu indyjskiego paw indyjski jest podziwiany od tysięcy lat. Został wprowadzony do Mezopotamii i Palestyny około X wieku p.n.e., dotarł do Grecji pod koniec VI wieku p.n.e., a później rozprzestrzenił się po Europie i świecie. W Indiach jest chroniony przez uczucia religijne i jest powszechnym widokiem we wsiach i miastach. Dziś jest trzymany jako ptak ozdobny na fermach, w wolierach i jako specjalistyczny drób przydomowy.21