Knabstrupper

Wygląd jak go rozpoznać

krew ciepła

Knabstrupper to koń gorącokrwisty o smukłej, dużej i harmonijnej budowie. Ma dobrą głębokość i szerokość, dobrze ukształtowaną szyję średniej długości, długie, skośne łopatki, mocny grzbiet, krótkie, muskularne lędźwie i lekko opadający zad. Kończyny są silne i prawidłowo ustawione, z dobrze zarysowanymi stawami skokowymi i pęcinami. Ruch jest lekki, naprzód, rytmiczny i elastyczny.4

Osobowość jakie są

Knabstruppery słyną z żywego, ale przyjaznego i współpracującego charakteru. Są łagodne, łatwe w prowadzeniu i nie mają złych skłonności. Nadają się zarówno dla amatorów, jak i doświadczonych jeźdźców i powożących, są trwałymi i chętnymi partnerami.14

Codzienna aktywność jak wygląda zajęty dzień

Knabstruppery są wszechstronne i doskonale sprawdzają się w ujeżdżeniu, skokach przez przeszkody, WKKW, polowaniach, powożeniu i woltżerce. Potrzebują regularnego ruchu i stymulacji umysłowej, dobrze nadają się zarówno do jazdy wierzchem, jak i do zaprzęgu.24

Pielęgnacja i opieka części praktyczne

Obowiązuje standardowa pielęgnacja koni: regularne czyszczenie, pielęgnacja kopyt, kontrole stomatologiczne, odrobaczanie i szczepienia. Ich prążkowane kopyta i cętkowana skóra nie wymagają specjalnego traktowania. Są wytrzymałe i mogą przebywać na zewnątrz z odpowiednim schronieniem.1

Dom gdzie są najszczęśliwsze

Knabstruppery są wytrzymałe i tradycyjnie trzymane na zewnątrz przez cały rok, więc potrzebują dostępu do pastwiska lub padoku z wiatą. Wymagają bezpiecznego, przestronnego otoczenia z dobrym ogrodzeniem oraz suchej, czystej stajni lub wiaty chroniącej przed ekstremalną pogodą.1

Podstawy żywienia co idzie do miski

Typowa dieta konia: dobrej jakości siano lub trawa pastwiskowa, uzupełniane zbożem lub koncentratami w zależności od poziomu pracy. Świeża, czysta woda musi być zawsze dostępna. Są znane jako 'dobre dojarki' i mogą wymagać ostrożnego racjonowania, aby uniknąć otyłości.1

Towarzystwo kogo lubią wokół siebie

Konie to zwierzęta stadne, a Knabstruppery dobrze się czują w towarzystwie innych koni. Powinny być trzymane z co najmniej jednym innym koniem lub kucami. Mają łagodny, współpracujący temperament i zazwyczaj dobrze dogadują się z innymi.14

Historia gdzie to wszystko się zaczęło

Rasa Knabstrupper rozpoczęła się w 1812 roku, kiedy Villars Lunn, właściciel dworu Knabstrup w Danii, kupił od rzeźnika uderzająco cętkowaną klacz o imieniu Flæbe. Flæbe była pochodzenia hiszpańskiego, przywieziona do Danii podczas wojen napoleońskich. Była ciemnoczerwona z białą grzywą i ogonem, pokryta małymi białymi płatkami śniegu i miała brązowe plamy na białym kocu. Lunn skrzyżował ją z lokalnymi ogierami, a pierwsze źrebię Knabstrupper urodziło się w 1813 roku. Ogier Thor, urodzony w 1847 roku, jest uważany za prawdziwego protoplastę rasy. Konie były używane do powożenia, prac polowych, a później jako wierzchowce kawaleryjskie, ale ich rzucające się w oczy umaszczenie czyniło je łatwym celem w czasie wojny. Po niszczycielskim pożarze dworu Knabstrup pod koniec XIX wieku rasa prawie wymarła, ale została odrodzona przez krzyżowanie pozostałych cętkowanych koni z innymi rasami. W latach 60. XX wieku pozostało tylko około 100 osobników, ale dzięki działaniom ochronnym populacja wzrosła do około 2000 na całym świecie. Rasa jest nadal zagrożona. W 1972 roku dokonano podziału na wielkość: konie powyżej 147 cm w kłębie to Konie Knabstrupper, a te o wysokości 147 cm lub mniej to Kucyki Knabstrupper. Rasa słynie z kompleksu lamparta, białej twardówki (ludzkie oczy), cętkowanej skóry i prążkowanych kopyt.123

Uznana przez części oficjalne

Knabstrupperforeningen for Danmark (Knabstrupper Association of Denmark)

Oficjalne stowarzyszenie hodowlane, prowadzi księgę stadną i programy hodowlane dla koni i kuców.3

Ile nieco ponad 20002