Grasparkiet

Uiterlijk hoe je er een herkent

veren

Een kleine, slanke papegaai met een lange, taps toelopende staart. De wilde vorm is grasgroen van onderen, met een geel gezicht en voorhoofd en een rug en vleugels bedekt met fijne zwarte golvende strepen omzoomd met geel. Elke wang draagt een klein violetblauw vlekje en er is een rij kleine zwarte vlekjes over de keel. Het vlezige bandje boven de snavel (de washuid) wordt meestal blauw bij volwassen mannetjes en bruinachtig of bleek bij volwassen vrouwtjes, wat de gebruikelijke manier is om de geslachten te onderscheiden.213

Persoonlijkheid hoe ze zijn

Grasparkieten zijn levendige, nieuwsgierige zwermvogels die het grootste deel van de dag kwetteren en zingen. Ze zijn het gelukkigst met gezelschap van hun eigen soort en worden, wanneer ze zacht en geduldig worden gehanteerd, vaak tam genoeg om op een hand te zitten. Vooral mannetjes pikken vaak woorden, zinnen en huishoudelijke geluiden op.256

Dagelijkse activiteit hoe druk een dag eruitziet

Wilde grasparkieten zijn nomadisch en vliegen lange afstanden in zwermen, dus tamme vogels hebben veel vliegruimte nodig. De RSPCA adviseert ten minste zes uur per dag buiten de kooi in een veilige, vogelvrije kamer, plus speelgoed en zitstokken die klimmen en verkennen aanmoedigen.712

Verzorging en onderhoud de praktische dingen

Grasparkieten verzorgen zichzelf; bied een ondiepe waterbak of zachte nevel om te baden. Zorg voor natuurlijke houten zitstokken van verschillende diktes en hoeken, en houd de kooi schoon met dagelijks vers voer en water.7

Home waar ze het gelukkigst zijn

RSPCA-richtlijn: een kooi voor een vogel die het grootste deel van de tijd binnenin doorbrengt, moet ten minste twee keer de spanwijdte van de vogel zijn in hoogte, breedte en diepte (ten minste 1,5 keer als de vogel het grootste deel van de tijd buiten de kooi doorbrengt), met ongeveer 5% meer ruimte per extra kleine vogel. Volières moeten ten minste vier keer de spanwijdte van de grootste vogel zijn, met een beschutte binnensectie en schaduw buiten. Houd vogels tussen ongeveer 12 en 26 C en overweeg flikkervrije UV-verlichting.7

Voedingsbasis wat er in de kom gaat

In het wild eten ze meestal kleine gras- en kruidenzaden, zoals spinifex (egelgras) en zoutstruik, van de grond geplukt, en ze drinken elke dag. Voor tamme vogels adviseert de RSPCA kwaliteitspellets als hoofdvoer (ongeveer driekwart), verse groenten en wat fruit (ongeveer een kwart, bijv. wortel, broccoli, erwten, ontpitte appel), en zaad slechts als klein onderdeel (niet meer dan ongeveer een tiende). Altijd vers water. Avocado mag nooit worden gevoerd.318

Gezelschap wie ze graag in de buurt hebben

Een zeer sociale zwermsoort. Houd grasparkieten in paren of kleine groepen met voldoende ruimte voor elke vogel om te vliegen en weg te gaan van de anderen wanneer hij dat wil.653

Het verhaal waar het allemaal begon

Grasparkieten zijn inheems in het binnenland van Australië, waar Aboriginalvolkeren ze al lang kenden voordat Europeanen arriveerden; de Engelse naam zou afkomstig zijn van een Gamilaraay-woord. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door George Shaw in 1805, en de natuuronderzoeker John Gould gaf hem veel bredere bekendheid in 1840 nadat hij levende vogels naar Groot-Brittannië bracht. Europeanen begonnen ze in gevangenschap te fokken in de jaren 1850, en de eerste kleurmutaties volgden al snel: een gelige 'verzadigd groen' verscheen in de jaren 1870 en de eerste hemelsblauwe vogels in België tussen ongeveer 1878 en 1885. Donkerdere tinten, grijs, violet, bont, opaline en vele andere variëteiten ontstonden in het begin van de 20e eeuw. Gespecialiseerde verenigingen zoals de UK Budgerigar Society ontwikkelden het grotere, rondere tentoonstellingstype, terwijl de kleinere wild-type vogel in veel landen het vertrouwde huisdier blijft.249

Erkend door de officiële dingen

The Budgerigar Society (UK)

Specialistische vereniging voor tentoonstellingsgrasparkieten; publiceert de 'Standaard voor de Kleurgrasparkiet' en een 'Ideale Grasparkiet' beeldstandaard (2025 editie) gebruikt voor het beoordelen van shows.9

IUCN Red List (via BirdLife Australia)

De wilde soort wordt beoordeeld als Minste Zorg.3