Indische Ringnekparkiet

Uiterlijk hoe je er een herkent

Gevederd; slanke middelgrote parkiet met een zeer lange, taps toelopende staart

Een slanke, overwegend grasgroene parkiet met een sterke, haakvormige rode snavel en een lange, puntige staart met een blauwe zweem, die meer dan de helft van de totale lengte kan uitmaken. Volwassen mannetjes hebben een smalle zwarte streep onder de kin die overgaat in een roze en zwarte kraag om de nek, de ring waaraan de vogel zijn naam dankt. Vrouwtjes en jonge vogels hebben geen ring, of slechts een vage lichte. Bij de Indische ondersoort is de bovensnavel helderrood, soms donker aan de punt, en de ondersnavel is zwart.143

Persoonlijkheid hoe ze zijn

Halsbandparkieten zijn zelfverzekerde, slimme en spraakzame vogels die weten wat ze willen en dat niet schuwen te zeggen. Ze blijven tam en aanhankelijk wanneer ze regelmatig, dagelijks tijd met hun mensen krijgen, en zijn het gelukkigst in een huis dat hen als onderdeel van de gezinsroutine behandelt. Zowel mannetjes als vrouwtjes kunnen leren spreken, en hun woorden komen vaak ongewoon duidelijk over. Ze zijn ook van nature luidruchtig, met een levendig geklets en enkele scherpe roepen gedurende de dag, dus ze passen bij eigenaren die houden van een energieke, vocale metgezel.31

Dagelijkse activiteit hoe druk een dag eruitziet

Hoog. Plan voor royale, begeleide tijd buiten de kooi elke dag, voldoende speelgoed om te klimmen, kauwen en oplossen, en regelmatige speel- en trainingssessies om zijn drukke bezig te houden.3

Verzorging en onderhoud de praktische dingen

Bied een ondiep bad of lichte verneveling aan zodat het zijn veren in goede conditie kan houden, en geef kauwspeelgoed en zitstokken van verschillende texturen om de snavel en nagels te laten slijten. De lange staart heeft ruimte nodig zodat deze niet tegen de tralies schuurt. Als u spraak aanleert, begin dan met woorden voordat u fluitjes gebruikt, omdat sommige vogels zich op fluiten vastleggen zodra ze het leren.3

Home waar ze het gelukkigst zijn

Een ruime kooi, groter dan zijn lichaamsgrootte zou doen vermoeden, zodat de lange staart vrij kan bewegen en de vogel kan klimmen en fladderen. Voeg meerdere zitstokken, wisselend speelgoed en een veilige plek voor dagelijkse beweging buiten de kooi toe.3

Voedingsbasis wat er in de kom gaat

In het wild eet het voornamelijk zaden en graan (ongeveer vier vijfde van zijn dieet) plus knoppen, fruit, bessen, noten, nectar en af en toe een insect. In huis dekt een uitgebalanceerde basis van pellets, aangevuld met verse groenten, fruit en geschikte gezonde tafelkost, zijn behoeften.413

Gezelschap wie ze graag in de buurt hebben

Een zeer sociale soort die in het wild in grote groepen slaapt. Als huisdier heeft het dagelijkse interactie en aandacht van zijn mensen nodig om tam en tevreden te blijven.23

Het verhaal waar het allemaal begon

De halsbandparkiet is een van de papegaaien met de langste geschiedenis naast de mens. De oude Grieken hielden de Indische ondersoort, en halsbandparkieten zouden rond 327 v.Chr. in Griekenland zijn aangekomen na de veldtocht van Alexander de Grote in India, samen met hun grotere verwant de Alexandrijnse parkiet. De Romeinen hielden later de Afrikaanse ondersoort. De soort werd formeel beschreven door Scopoli in 1769 en vernoemd naar de Duitse natuuronderzoeker Wilhelm Heinrich Kramer. In de moderne avicultuur hebben fokkers een breed scala aan kleurmutaties ontwikkeld, van blauw en turkoois tot geel, wit, grijs en violet, wat de Indische halsbandparkiet tot een van de bekendste middelgrote huisdierpapegaaien heeft gemaakt. Vogels die uit gevangenschap zijn vrijgelaten of ontsnapt, hebben ook bloeiende vrijlevende populaties gesticht in veel steden van Europa en daarbuiten.153

Erkend door de officiële dingen

IUCN Red List

De halsbandparkietsoort staat vermeld als Minste zorg, met een populatietrend die als toenemend wordt beschreven.2

Taxonomy

De soort werd beschreven door Giovanni Antonio Scopoli in 1769. Vier ondersoorten worden erkend: krameri (Afrikaans), parvirostris (Abessijns), borealis (Boreaal) en manillensis (Indiaas). Recent genetisch werk heeft sommige organisaties ertoe gebracht het naar het geslacht Alexandrinus te verplaatsen en te discussiëren over het splitsen van de Afrikaanse en Aziatische vormen, maar dit is niet beslecht.1