Ekster Eend

Uiterlijk hoe je er een herkent

Veren

De Ekster Eend heeft een opvallend, helder wit lichaam met een gekleurde kap op de kruin en een grote gekleurde vlek die van de schouders langs de rug naar de staart loopt. Naarmate de vogel ouder wordt, krijgt de kap vaak witte vlekken en kan hij volledig wit worden. Het lichaam wordt tijdens het bewegen onder een hoek van ongeveer 35 graden gedragen, met een lange gebogen nek, volle borst en brede rug. De snavel is breed en lang, verkleurend van geel bij jonge vogels naar grijsgroen bij vrouwtjes en groen gevlekt geel bij mannetjes. Poten en voeten zijn oranje, soms met donkere vlekken.15

Persoonlijkheid hoe ze zijn

Ekster Eenden zijn over het algemeen volgzaam en vriendelijk, vooral als ze van jongs af aan worden gehanterd. Ze zijn actieve en nieuwsgierige foerageerders, maar kunnen nerveus of snel schrikachtig zijn. Woerden hebben een hoog libido, dus het is het beste om ten minste vijf vrouwtjes per woerd te houden om de hennen niet te vermoeien. Ze zijn meestal stil, maar kunnen luidruchtig worden als ze zich bedreigd voelen. Ze kunnen goed overweg met andere dieren en zijn geschikt voor kinderen en volwassenen.56

Dagelijkse activiteit hoe druk een dag eruitziet

Ekster Eenden zijn actieve foerageerders die veel ruimte nodig hebben om rond te dwalen en te grazen. Ze zijn geen goede vliegers, maar kunnen over een barrière van 60-90 cm springen als ze schrikken. Ze gedijen goed met toegang tot een vijver of zwembad om te zwemmen en te badderen, wat essentieel is voor hun natuurlijke gedrag en gezondheid. Minimaal 1 vierkante meter per eend in een buitenren wordt aanbevolen, met meer ruimte is beter.54

Verzorging en onderhoud de praktische dingen

Ekster Eenden hebben basis eendenverzorging nodig: een veilig hok voor beschutting tegen weer en roofdieren, constante toegang tot schoon water om te drinken en te badderen, en een plek om vrij rond te lopen. Ze hebben geen zitstokken of nestkasten nodig omdat ze eieren op de grond leggen. Zorg voor 0,4 vierkante meter per eend in het hok. Hun waterbron moet diep genoeg zijn om hun kop onder te dompelen en hun neusgaten schoon te maken. Maak het hok en water regelmatig schoon om ziektes te voorkomen.4

Home waar ze het gelukkigst zijn

Ekster Eenden zijn winterhard en passen zich goed aan de meeste vochtige klimaten aan, van koud tot heet en vochtig. Ze hebben een roofdierbestendig hok nodig voor de nacht en een veilig buitenverblijf met toegang tot een vijver, zwembad of ander water om te zwemmen en te foerageren. Ze kunnen niet langdurig vliegen, dus een lage omheining (minimaal 90 cm hoog) is meestal voldoende. Ze doen het goed in vrije uitloop en kunnen helpen tuinen van ongedierte te ontdoen.65

Voedingsbasis wat er in de kom gaat

Ekster Eenden zijn efficiënte foerageerders en eten gras, zaden, insecten, slakken, naaktslakken en waterleven. Vul aan met een uitgebalanceerd pluimvee- of watervogelvoer. Vermijd gemedicineerd voer bedoeld voor kippen, omdat dit eenden kan schaden. In warmere maanden geef je legvoer voor extra calcium; in koudere maanden gebruik je vleeskuikenvoer omdat ze minder leggen en minder kunnen foerageren. Zorg altijd voor vrije toegang tot voer en vers water.45

Gezelschap wie ze graag in de buurt hebben

Ekster Eenden zijn sociaal en doen het het beste in kleine groepen. Ze zijn over het algemeen vredelievend met andere eenden en dieren. Woerden hebben minstens vijf vrouwtjes nodig om overmatig paren te voorkomen. Eendenkuikens hechten zich sterk aan hun verzorger, vooral als ze een overlevende zijn of later uitkomen dan anderen. Ze zijn meestal niet broeds, maar degenen die dat wel zijn, zijn attente moeders. Ze zijn stil en geschikt voor gezinnen met kinderen.56

Het verhaal waar het allemaal begon

De Ekster Eend werd ontwikkeld in de jaren 1920, kort na de Eerste Wereldoorlog, door M. C. Gower-Williams in Wales en Oliver Drake in Yorkshire. De exacte afkomst is onbekend, maar men denkt dat de Indische Loopeend en mogelijk de Huttegem, een oud Belgisch ras, eraan hebben bijgedragen. Het ras werd voor het eerst beschreven in 1921, een fokkersclub werd opgericht in 1926 en een standaard werd datzelfde jaar gepubliceerd. Oorspronkelijk gefokt als commercieel nutsvogel voor zowel vlees als eieren, wordt het nu voornamelijk gehouden voor tentoonstelling en als huisdier op het erf. Het werd geëxporteerd naar de Verenigde Staten in 1963 en toegelaten tot de American Standard of Perfection in 1977.125

Erkend door de officiële dingen

American Poultry Association (APA)

Erkend in de Standard of Perfection in 1977 als een lichte eend.1

Poultry Club of Great Britain (PCGB)

Eerste standaard gepubliceerd in 1926; zwart-witte en blauw-witte variëteiten toen erkend, dun-wit in 1997, chocolade-wit later.1

Entente Européenne (EE)

Erkend als een standaard ras.1