Zebravink

Uiterlijk hoe je er een herkent

Verenkleed; kleine zaadetende vink met een korte, dikke kegelvormige snavel

Een kleine, overwegend grijze vink met een nette zwart-witte traanvormige streep onder elk oog en opvallende zebra-achtige strepen over de stuit en bovenstaart. Mannetjes hebben heldere oranje-kastanje wangvlekken, fijne zwarte strepen op de keel en borst, een zwarte borstband en kastanjekleurige flanken met witte stippen, terwijl vrouwtjes simpeler grijs zijn. Volwassenen van beide geslachten hebben rode tot oranje snavels en oranje poten. Jongen lijken op bleke vrouwtjes met zwarte snavels en krijgen hun volwassen kleuren na ongeveer 90 dagen.341

Persoonlijkheid hoe ze zijn

Zebravinken zijn kwieke, actieve en sociale vogels die veel meer om elkaar geven dan om mensen. Ze zijn het gelukkigst in paren of kleine groepjes, kletsend in korte piepjes en 'miep'-geluiden, waarbij de mannetjes hun eigen persoonlijke liedje toevoegen. De meeste laten zich liever bekijken dan hanteren, hoewel sommige met de hand grootgebrachte vogels graag op een vinger gaan zitten.6514

Dagelijkse activiteit hoe druk een dag eruitziet

Matig tot hoog. Ze verplaatsen zich met korte vluchten in plaats van klimmen, dus ze hebben meer horizontale vliegruimte nodig dan hoogte, plus zitstokken die zo zijn geplaatst dat ze aanmoedigen om te vliegen. Ze moeten volledig kunnen vliegen.61

Verzorging en onderhoud de praktische dingen

Onderhoudsarme vogels. Bied een ondiepe schaal met schoon water om te baden, houd een inktvisbot beschikbaar en zorg voor natuurlijke houten zitstokken van verschillende dikte om de nagels in conditie te houden. Maak de voer- en waterbakjes dagelijks schoon.57

Home waar ze het gelukkigst zijn

Een lange, horizontale vluchtkooi of een volière. Richtlijnen variëren van minimaal ongeveer 70 x 40 x 50 cm tot ten minste 90 cm lang voor een paar, met meer ruimte voor groepen; de RSPCA adviseert kooiafmetingen van ten minste tweemaal de vleugelspanwijdte en extra ruimte per extra vogel. Meerdere natuurlijke zitstokken op verschillende hoogtes en een comfortabele kamertemperatuur, ongeveer 20-30 °C voor broedvogels, passen goed bij hen.1576

Voedingsbasis wat er in de kom gaat

In het wild eten ze voornamelijk rijpe en halfrijpe graspitten die van de grond worden geplukt, plus insecten, vooral bij het voeren van kuikens. Huisdieren gedijen goed op een vinkenmengeling (gierst en kanariezaad) of een gepelleteerd vinkenvoer, met verse groenten, eivoer en een inktvisbot, en dagelijks schoon water.13456

Gezelschap wie ze graag in de buurt hebben

Zeer sociaal. Wilde vogels leven in groepen van tien tot honderden, en duizenden kunnen zich verzamelen bij waterpoelen. Paren blijven levenslang bij elkaar. Houd minstens een paar; een enkel paar of drie of meer paren vestigen zich meestal beter dan kleine oneven groepen, die kunnen ruziën.3415

Het verhaal waar het allemaal begon

Europeanen noemden de zebravink voor het eerst van Indonesische exemplaren, beschreven door Louis Vieillot in 1817, en John Gould beschreef de Australische vogel in 1837, die hij in Amadina plaatste. Ludwig Reichenbach stelde het geslacht Taeniopygia in 1862. Meer dan een eeuw werden de twee vormen als één soort beschouwd, totdat de IUCN en BirdLife International ze in 2016 splitsten. De Australische vogel werd een van de meest gehouden vinken ter wereld, gewaardeerd als een winterharde, gemakkelijke kweker, en vogelhouders hebben sindsdien een lange lijst kleurmutaties ontwikkeld zoals fawn, bont, wit en pinguïn. Het werd ook een ster van de wetenschap: het is de meest bestudeerde zangvogel in gevangenschap, een belangrijk model om te begrijpen hoe jonge vogels liedjes leren van volwassen leraren, en pas de tweede vogel, na de kip, waarvan het genoom is gesequenced.215

Erkend door de officiële dingen

IUCN Red List

Niet bedreigd; wilde populaties zijn overvloedig en stabiel.4

IUCN / BirdLife International

Gesplitst in 2016 in de Australische zebravink (T. castanotis) en de Sunda zebravink (T. guttata), op basis van verenkleed, mitochondriaal DNA en paringsvoorkeuren.2

Taxonomy

De Sunda-vogel werd beschreven door Vieillot in 1817 als Fringilla guttata en de Australische vogel door John Gould in 1837 als Amadina castanotis; Reichenbach creëerde het geslacht Taeniopygia in 1862.2