Zeberka

Wygląd jak go rozpoznać

Pierzaste; malutki ziarnojad z krótkim, krępym stożkowatym dziobem

Mała, przeważnie szara łąkówka z czarno-białą kropelkowatą pręgą pod każdym okiem oraz wyrazistymi pręgami przypominającymi zebrę na kuprach i górnej części ogona. Samce mają jaskrawopomarańczowo-kasztanowe plamy na policzkach, drobne czarne prążki na gardle i piersi, czarną przepaskę na piersi oraz kasztanowe boki nakrapiane białymi plamkami, podczas gdy samice są bardziej jednolicie szare. Dorosłe osobniki obu płci mają czerwone do pomarańczowych dzioby i pomarańczowe nogi. Młode przypominają blade samice z czarnymi dziobami i osiągają dorosłe ubarwienie po około 90 dniach.341

Osobowość jakie są

Zeberki to żywe, aktywne i towarzyskie ptaki, które znacznie bardziej dbają o siebie nawzajem niż o ludzi. Najszczęśliwsze są w parach lub małych stadkach, paplając krótkimi piskami i odgłosami 'meep', a samce dodają własną, osobistą piosenkę. Większość woli być obserwowana niż dotykana, choć niektóre ptaki karmione ręcznie chętnie siadają na palcu.6514

Codzienna aktywność jak wygląda zajęty dzień

Umiarkowana do wysokiej. Poruszają się krótkimi lotami, a nie wspinając, więc potrzebują więcej miejsca do lotu w poziomie niż wysokości, a także grzęd rozstawionych tak, by zachęcać do latania. Powinny pozostać w pełni lotne.61

Pielęgnacja i opieka części praktyczne

Ptaki łatwe w utrzymaniu. Zapewnij płytkie naczynie z czystą wodą do kąpieli, udostępnij mątwę oraz naturalne drewniane grzędy o różnej grubości, aby pomóc w utrzymaniu pazurków w dobrej kondycji. Czyść naczynia z jedzeniem i wodą codziennie.57

Dom gdzie są najszczęśliwsze

Długa, pozioma klatka lotowa lub woliera. Zalecenia dotyczące wielkości wahają się od minimum około 70 x 40 x 50 cm do co najmniej 90 cm (36 cali) długości dla pary, z większą przestrzenią dla grup; RSPCA zaleca wymiary klatki co najmniej dwukrotności rozpiętości skrzydeł oraz dodanie dodatkowej przestrzeni na każdego kolejnego ptaka. Dobrze służą im kilka naturalnych grzęd na różnych wysokościach oraz komfortowa temperatura pokojowa, dla ptaków hodowlanych około 20‑30 °C.1576

Podstawy żywienia co idzie do miski

Na wolności jedzą głównie dojrzałe i półdojrzałe nasiona traw zbierane z ziemi, a także owady, szczególnie podczas karmienia piskląt. Ptaki domowe dobrze rozwijają się na mieszance nasion dla łąkówek (prosa i nasion kanarka) lub granulowanej diecie dla łąkówek, z dodatkiem świeżych zielonych warzyw, pokarmu jajecznego i mątwy, oraz czystej wody każdego dnia.13456

Towarzystwo kogo lubią wokół siebie

Bardzo towarzyskie. Dzikie ptaki żyją w stadach liczących od dziesięciu do setek osobników, a przy wodopojach mogą gromadzić się tysiące. Pary łączą się na całe życie. Trzymaj co najmniej jedną parę; pojedyncza para lub trzy i więcej par zwykle dogadują się lepiej niż małe grupy o nieparzystej liczbie, które mogą się kłócić.3415

Historia gdzie to wszystko się zaczęło

Europejczycy po raz pierwszy nazwali zeberkę na podstawie indonezyjskich okazów, opisanych przez Louisa Vieillota w 1817 roku, a John Gould opisał australijskiego ptaka w 1837 roku, umieszczając go w rodzaju Amadina. Ludwig Reichenbach ustanowił rodzaj Taeniopygia w 1862 roku. Przez ponad sto lat obie formy traktowano jako jeden gatunek, aż do momentu, gdy IUCN i BirdLife International podzieliły je w 2016 roku. Ptak australijski stał się jedną z najczęściej hodowanych łąkówek na świecie, cenioną jako wytrzymały, łatwy w rozmnażaniu gatunek, a hodowcy opracowali długą listę mutacji barwnych, takich jak płowa, srokatka, biała i pingwin. Stał się również gwiazdą nauki: jest najlepiej zbadanym ptakiem śpiewającym w niewoli, kluczowym modelem do zrozumienia, w jaki sposób młode ptaki uczą się pieśni od dorosłych nauczycieli, i dopiero drugim ptakiem po kurze, którego genom został zsekwencjonowany.215

Uznana przez części oficjalne

IUCN Red List

Najmniejszej troski; dzikie populacje są liczne i stabilne.4

IUCN / BirdLife International

Podzielony w 2016 roku na australijskiego zeberkę (T. castanotis) i sundajskiego zeberkę (T. guttata), na podstawie upierzenia, mitochondrialnego DNA i preferencji godowych.2

Taxonomy

Ptak sundajski został opisany przez Vieillota w 1817 roku jako Fringilla guttata, a australijski przez Johna Goulda w 1837 roku jako Amadina castanotis; Reichenbach utworzył rodzaj Taeniopygia w 1862 roku.2