Páfuglamillipede

Útlit hvernig á að þekkja einn

Ytri beinagrind með gaddalíkum hliðarviðbótum

Líkaminn er skiptur með vænglíkum útvöxtum sem breiðast út frá hverjum hluta og sveiflast upp í bleika til rauða brodda, sem gefur honum drekalíkt útlit. Ytri beinagrindin er hörð og glansandi, og heildarformið er langt og örlítið flatt.2

Persónuleiki hvernig þau eru

Þessir millipedes eru friðsamir og skaðlausir við að meðhöndla varlega, en þeir framleiða örlítið magn af vetnissýaníði sem vörn, sem lyktar dauflega af möndlum þegar þeim er truflað. Þeir eru bestir að horfa á frekar en að meðhöndla, og þeir eru alls ekki árásargjarnir.32

Dagleg virkni hversu annasamur dagur lítur út

Þeir eru virkir á daginn, oft séðir hreyfast á laufrusli og steinum. Þeir þurfa ekki mikið pláss, en þeir þurfa djúpt undirlag til að grafa sig og leita að fæðu.43

Snyrting og umönnun praktísku partarnir

Haltu meðhöndlun í lágmarki og þvoðu hendur á eftir. Lokaðu þeim aldrei í óloftræstum íláti. Gefðu djúpt undirlag af rotnandi viði og laufrusli, og haltu því röku en ekki blautu. Kolkrabbabein ætti að vera til staðar fyrir kalk, sérstaklega við hamskipti.32

Heim hvar þeim líður best

Hlý, rök girðing með góðri loftræstingu er nauðsynleg. Hitastig ætti að vera á milli 24 og 28°C, og raki um 90%. Notaðu undirlag af skógarbotnsblöndu að minnsta kosti 8 til 10 cm djúpt, hlaðið með hvítrotnu harðviði og toppað með laufrusli. Hitaðu frá hlið, ekki undan.31

Fóðurgrunnur hvað fer í skálina

Þeir borða aðallega rotnandi harðvið og laufrusl, og þeir njóta líka sveppa og hvíts myglu sem vex á rotnandi ávöxtum. Grænmeti, fiskiflögur og þurrkuð kryddjurtir má bjóða sem auka, og kolkrabbabein ætti alltaf að vera til staðar.31

Félagsskapur hverjir þeim finnst gott að vera með

Þeir eru félagslegir og dafna best í hópi, þar sem þeir fjölga sér auðveldlega og mynda nýlendur. Byrjaðu á hópi frekar en pari, og skiptu nýlendunni reglulega til að forðast ofþrengsli. Þeir eru ekki hættulegir, en þeir ættu ekki að vera hýstir með dýrum sem gætu reynt að borða þá.32

Sagan hvar það byrjaði allt

Desmoxytes planata var fyrst lýst af Pocock árið 1895, upphaflega sem Pratinus planatus. Ólíkt flestum öðrum drekamillipedum, sem eru bundnir við eina eða tvær staðsetningar, hefur þessi tegund breiðst víða um Suðaustur-Asíu og víðar, líklega borin af fólki með plöntum og jarðvegi. Hún er eina tegundin af ættkvísl sinni sem er víða haldið í haldi, og hún hefur orðið vinsæl meðal hryggleysingjaáhugamanna fyrir sláandi bleikan lit sinn og virka eðli.21