Mexican Red-knee Tarantula

Wygląd jak go rozpoznać

Włochaty, naziemny pająk kopiący nory

Masywna, aksamitnie czarna tarantula z wyrazistymi pasami na nogach: każda noga ma pierścienie głębokiego pomarańczu w okolicy stawów kolanowych, a następnie jaśniejsze żółtopomarańczowe i kremowe pasy. Odwłok jest ciemny z brązowawymi włoskami. Karapaks jest przeważnie czarny z różowobrązową krawędzią, a ciemny obszar może być rozbity na wzór przypominający gwiazdę. Samice są wyraźnie większe od samców.13

Osobowość jakie są

Znana jako bardzo łagodna, stabilna tarantula. Młode pająki mogą być nieco płochliwe, ale raczej się wycofują, niż stawiają opór. Zaniepokojone dorosłe osobniki zwykle strzepują drobne włoski z odwłoka jako ostrzeżenie, zamiast gryźć, dlatego najlepiej cieszyć się nią jako zwierzęciem do obserwacji, przy minimalnym dotykaniu.12

Codzienna aktywność jak wygląda zajęty dzień

Niskie. Grzebiąca nora, która większość życia spędza w norze lub w jej pobliżu, czekając na przechodzącą ofiarę. Nie wymaga ćwiczeń poza odpowiednim pomieszczeniem.13

Pielęgnacja i opieka części praktyczne

Nie wymaga pielęgnacji. Dla młodych i dorosłych osobników utrzymuj pełne naczynie z wodą, usuwaj niezjedzoną ofiarę i nie karm przez około 5-10 dni po wylince dorosłego osobnika. Czyść punktowo w razie potrzeby, a poza tym pozostaw ją w spokoju.2

Dom gdzie są najszczęśliwsze

Naziemne pomieszczenie z większą powierzchnią podłogi niż wysokością, około 3-4 razy większe od rozpiętości nóg pająka dla dorosłych, wypełnione w połowie do dwóch trzecich podłożem, aby mogła wykopać norę, plus kryjówka. Temperatura pokojowa około 21-25°C i umiarkowana wilgotność, utrzymuj część podłoża lekko wilgotną, zapewniając stały dostęp do wody.2

Podstawy żywienia co idzie do miski

Żywe owady, takie jak świerszcze i karaczany. Młode pająki karmione dwa razy w tygodniu, młodsze osobniki co 7-10 dni, a dorosłe co 2-3 tygodnie (kilka dużych świerszczy lub jeden duży karaczan). Na wolności czyha w norze na duże owady, a czasem małe żaby lub myszy.23

Towarzystwo kogo lubią wokół siebie

Samotnicza i terytorialna. Trzymaj jedną tarantulę na pomieszczenie.32

Historia gdzie to wszystko się zaczęło

Nazwa Brachypelma smithi pochodzi z 1897 roku, kiedy Frederick Pickard-Cambridge opisał czerwonokolanową tarantulę z Guerrero w Meksyku. Bardzo podobny pająk z dalszego północnego zachodu został nazwany Brachypelma hamorii przez Tesmoingta, Cletona i Verdeza w 1997 roku, ale przez dwie dekady oba były zwykle łączone jako 'meksykańska czerwonokolanowa', a większość czerwonokolanowych w hodowli była sprzedawana jako B. smithi. W 2017 roku Mendoza i Francke, używając szczegółów budowy ciała i kodowania DNA, wykazali, że są to dwa odrębne gatunki, i okazało się, że wiele znanych hodowlanych czerwonokolanowych to tak naprawdę B. hamorii. Z powodu presji eksportowej, czerwonokolanowe tarantule zostały umieszczone w Załączniku II CITES w 1985 roku, a następnie reszta rodzaju w 1994 roku. Dziś gatunek jest z powodzeniem hodowany w niewoli.14

Uznana przez części oficjalne

Scientific description

Opisana jako Brachypelma hamorii przez Tesmoingt, Cleton i Verdez w 1997; jednoznacznie oddzielona od B. smithi przez Mendoza i Francke w 2017.1

CITES

Załącznik II: Meksykańska tarantula czerwonokolanowa została wpisana w 1985 (pod nazwą B. smithi), a wszystkie gatunki Brachypelma dodano w 1994.1

IUCN Red List (as reported by Wikipedia)

Oceniona jako narażona.1

Popularność Od dawna popularna w handlu zwierzętami ze względu na spokojny charakter i uderzające kolory.31