Karakul-schaap

Uiterlijk hoe je er een herkent

Vacht

Karakuls hebben een kenmerkende dubbele vacht: een lange, glanzende buitenvacht en een fijne, zachte binnenvacht. De vacht heeft een laag vetgehalte, is uitstekend geschikt om te vilten, en de buitenvacht is grof met een hoge treksterkte, ideaal voor tapijten en duurzame producten. Vachten wegen 2,3 tot 4,5 kilo met een vezellengte van 15 tot 30 centimeter. Ze hebben een vetstaart die energie opslaat, vergelijkbaar met de bult van een kameel, en veel hebben een lange, smalle kop met hangende oren.36

Persoonlijkheid hoe ze zijn

Karakuls zijn over het algemeen rustig en alert, met een kalme aard. Ze zijn meestal geen onderhoudsintensieve schapen en reageren goed op rustige omgang. Ze hebben een sterk kudde-instinct en zullen zich in een cirkel verzamelen met de lammeren in het midden als ze zich bedreigd voelen. Ze werken niet goed met honden bij het drijven, omdat ze kunnen uiteenspatten of een hond kunnen bevechten die ze probeert te drijven. Ze zijn zuinige foerageerders en kunnen worden gehouden op open terrein of in omheinde weiden.35

Dagelijkse activiteit hoe druk een dag eruitziet

Karakuls hebben een matig activiteitenniveau. Ze hebben geen gestructureerde beweging nodig zoals een hond, maar ze hebben wel ruimte nodig om te lopen, grazen, scharrelen en natuurlijk met de kudde mee te bewegen. Dagelijkse beweging ondersteunt de gezondheid van de hoeven, de spierspanning, de pensfunctie en het mentale welzijn. Een weide-opstelling met veilige omheining en droge rustplekken voldoet meestal goed aan hun behoeften.4

Verzorging en onderhoud de praktische dingen

Karakuls hebben regelmatige controle van de hoeven, parasietenbestrijding en een schuilplaats die past bij het weer nodig. Ze moeten uit natte, moerassige grond worden gehouden om rotkreupel te voorkomen. Hun vacht moet minstens één keer per jaar worden geschoren, en als ze als huisdier worden gehouden, hebben ze mogelijk hulp nodig bij het scheren. Ze zijn over het algemeen winterhard en niet onderhoudsintensief, maar ze hebben wel baat bij regelmatige observatie op tekenen van ziekte.45

Home waar ze het gelukkigst zijn

Karakuls zijn woestijnschapen, maar zijn aanpasbaar aan verschillende klimaten. Ze hebben toegang tot droge beschutting nodig en moeten uit moerassige weiden worden gehouden. Ze kunnen extreme hitte of kou verdragen, maar waarderen de keuze voor een droge schuilplaats. Ze hebben goede omheining en een weide-opstelling nodig met ruimte om te grazen en te bewegen. Ze zijn niet geschikt om binnen te wonen en hebben buitenruimte nodig.54

Voedingsbasis wat er in de kom gaat

Karakuls gedijen het beste op een voerdering die is gebaseerd op ruwvoer, met goede kwaliteit weidegras, hooi en schoon water. Ze hebben voldoende effectieve vezels nodig om de pens goed te laten werken. Veel volwassen onderhoudsdieren kunnen goed gedijen op weidegras en hooi met een schaapspecifiek mineralenprogramma. De behoeften veranderen met groei, dracht, lactatie, weer en voerkwaliteit. Ze zijn uitstekende foerageerders en kunnen grazen op schrale grond of overleven op een seizoen van schaars voedsel.45

Gezelschap wie ze graag in de buurt hebben

Karakuls zijn kuddedieren en mogen niet alleen worden gehouden. Ze hebben een sterk kudde-instinct en doen het het beste met ten minste één ander schaap. Ze zijn beschermende en zorgzame moeders, en lammeren hebben een hoge overlevingskans. Ze zijn over het algemeen rustig en kunnen kalm worden behandeld, maar ze werken niet goed met honden bij het drijven. Ze zijn meestal niet agressief en zijn geschikt voor beginnende tot gemiddelde houders.53

Het verhaal waar het allemaal begon

Het Karakul-schaap is een van de oudst bekende rassen van gedomesticeerde schapen, met archeologisch bewijs dat ze sinds ten minste 1400 v.Chr. in Centraal-Azië worden gehouden. Ze zijn vernoemd naar het dorp Karakul (of Qara Kul) in de regio Buchara in Oezbekistan, nabij de Amu Darya-rivier. Het ras werd historisch gewaardeerd om zijn vlees, melk, vet, wol en de zeer gewilde vellen van pasgeboren lammeren, bekend als 'Perzisch lam' of 'astrakan'. Deze vellen werden gebruikt om warme, elegante kledingstukken te maken en waren een belangrijke bron van inkomsten. Karakuls werden voor het eerst geïmporteerd in de Verenigde Staten tussen 1909 en 1929 om een pelsindustrie op te zetten, maar die poging was niet succesvol. Sindsdien is de Noord-Amerikaanse populatie genetisch afgeweken van de Centraal-Aziatische voorraden, en de Amerikaanse Karakul wordt nu beschouwd als een apart ras. Tegenwoordig zijn Karakuls relatief zeldzaam in de VS, met een geschatte populatie van ongeveer 1.300 dieren, en staan ze vermeld als 'Bedreigd' door The Livestock Conservancy. Ze worden gehouden door hobbyhouders voor hun vacht, vlees, melk en als huisdier, en staan bekend om hun winterhardheid en aanpassingsvermogen.123

Erkend door de officiële dingen

American Karakul Sheep Registry

Erkend als het nationale register voor het ras in de VS, voortgekomen uit het Karakul Fur Sheep Register opgericht in de jaren 1930.2

The Livestock Conservancy

Lijst de Amerikaanse Karakul als een apart ras van Centraal-Aziatische stammen, met status 'Bedreigd'.3