Owca karakuł

Wygląd jak go rozpoznać

Runo

Karakuły mają charakterystyczną podwójną sierść: długą, lśniącą sierść zewnętrzną oraz delikatną, miękką sierść wewnętrzną. Wełna ma niską zawartość tłuszczu, doskonale nadaje się do filcowania, a sierść zewnętrzna jest szorstka i ma wysoką wytrzymałość na rozciąganie, idealna do dywanów i trwałych wyrobów. Runo waży 5-10 funtów, a długość włókna wynosi 6-12 cali. Mają tłusty ogon, który magazynuje energię, podobnie jak garb wielbłąda, a wiele z nich ma długą, wąską głowę z opadającymi uszami.36

Osobowość jakie są

Karakuły są na ogół łagodne i czujne, o spokojnym usposobieniu. Nie są to owce wymagające dużej opieki i dobrze reagują na spokojne obchodzenie się. Mają silny instynkt stadny i w razie zagrożenia gromadzą się w kręgu, z jagniętami w środku. Nie sprawdzają się dobrze w zaganianiu z psami, ponieważ mogą się rozproszyć lub walczyć z psem próbującym je zagonić. Są oszczędne w żerowaniu i można je hodować na otwartych pastwiskach lub w ogrodzonych wybiegach.35

Codzienna aktywność jak wygląda zajęty dzień

Karakuły mają umiarkowany poziom aktywności. Nie potrzebują ustrukturyzowanego wysiłku jak pies, ale potrzebują przestrzeni do chodzenia, wypasu, żerowania i naturalnego poruszania się w stadzie. Codzienny ruch wspomaga zdrowie kopyt, napięcie mięśni, pracę żwacza i dobre samopoczucie. Pastwiskowy system z bezpiecznym ogrodzeniem i suchymi miejscami do odpoczynku zwykle dobrze zaspokaja ich potrzeby.4

Pielęgnacja i opieka części praktyczne

Karakuły wymagają rutynowej kontroli kopyt, zwalczania pasożytów i schronienia odpowiedniego do pogody. Należy trzymać je z dala od mokrych, bagiennych terenów, aby zapobiec gnicie kopyt. Ich wełna wymaga strzyżenia przynajmniej raz w roku, a jeśli są trzymane jako zwierzęta domowe, mogą potrzebować pomocy przy strzyżeniu. Są na ogół wytrzymałe i mało wymagające, ale nadal korzystają z regularnej obserwacji pod kątem oznak choroby.45

Dom gdzie są najszczęśliwsze

Karakuły to owce pustynne, ale przystosowują się do różnych klimatów. Potrzebują dostępu do suchego schronienia i należy trzymać je z dala od bagiennych pastwisk. Znoszą ekstremalne upały i zimno, ale doceniają możliwość wyboru suchego schronienia. Potrzebują dobrego ogrodzenia i pastwiskowego systemu z przestrzenią do wypasu i ruchu. Nie nadają się do życia w pomieszczeniach i potrzebują przestrzeni na zewnątrz.54

Podstawy żywienia co idzie do miski

Karakuły najlepiej radzą sobie na diecie opartej na paszy, składającej się z dobrej jakości pastwiska, siana i czystej wody. Potrzebują wystarczającej ilości efektywnego włókna, aby żwacz działał prawidłowo. Wiele dorosłych zwierząt utrzymujących się może dobrze funkcjonować na pastwisku i sianie z dodatkiem mineralnego programu dla owiec. Potrzeby zmieniają się wraz ze wzrostem, ciążą, laktacją, pogodą i jakością paszy. Są doskonałymi żerownikami i mogą paść się na ubogich ziemiach lub przetrwać sezon skąpego pożywienia.45

Towarzystwo kogo lubią wokół siebie

Karakuły to zwierzęta stadne i nie powinny być trzymane samotnie. Mają silny instynkt stadny i najlepiej czują się z co najmniej jedną inną owcą. Są opiekuńczymi i troskliwymi matkami, a jagnięta mają wysoki wskaźnik przeżywalności. Są na ogół łagodne i można je spokojnie obsługiwać, ale nie sprawdzają się dobrze w zaganianiu z psami. Nie są agresywne i nadają się dla początkujących i średniozaawansowanych hodowców.53

Historia gdzie to wszystko się zaczęło

Karakuł to jedna z najstarszych znanych ras udomowionych owiec, a dowody archeologiczne sugerują, że hodowano je w Azji Środkowej co najmniej od 1400 roku p.n.e. Nazwa pochodzi od wioski Karakuł (lub Qara Kul) w regionie Buchary w Uzbekistanie, w pobliżu rzeki Amu-darii. Rasa była historycznie ceniona za mięso, mleko, tłuszcz, wełnę oraz wysoko cenione skóry nowonarodzonych jagniąt, znane jako 'perskie jagnię' lub 'astrakhan'. Skóry te były używane do wyrobu ciepłych, eleganckich ubrań i stanowiły ważne źródło dochodu. Karakuły zostały po raz pierwszy sprowadzone do Stanów Zjednoczonych w latach 1909-1929 w celu stworzenia przemysłu skórzanego, ale wysiłek ten nie powiódł się. Od tego czasu populacja północnoamerykańska genetycznie oddzieliła się od stad środkowoazjatyckich, a amerykański karakuł jest obecnie uważany za odrębną rasę. Dziś karakuły są stosunkowo rzadkie w USA, z szacowaną populacją około 1300 zwierząt, i są wymienione jako 'Zagrożone' przez The Livestock Conservancy. Są hodowane przez hobbystów dla wełny, mięsa, mleka i jako zwierzęta domowe, i są znane ze swojej wytrzymałości i zdolności adaptacyjnych.123

Uznana przez części oficjalne

American Karakul Sheep Registry

Uznawany za krajowy rejestr rasy w USA, wywodzący się z Karakul Fur Sheep Registry założonego w latach 30. XX wieku.2

The Livestock Conservancy

Wymienia amerykańskiego karakula jako osobną rasę od środkowoazjatyckich stad, ze statusem 'Zagrożony'.3